7 Spanje


Na alle gekkigheid van de Finca was het heel fijn om weer terug te komen bij mezelf. Gek dat je dat pas door hebt wanneer je uit een situatie stapt. Hoewel ik best in de gaten had dat ik oude patronen van mezelf aan het herhalen was op de Finca en ik ook wel tijd nam om deze patronen onder de loep te neme aldaar, tóch kwam ik pas écht weer bij mezelf toen ik op mijn volgende plek was. Ik geloof heel erg dat niets voor niets gebeurt, zowel mijn avonturen en de wereld van de Finca, als ook het daarna in een warm bad terecht komen bij Isabelle. Mijn Aribnb host in Altea was een rustige vrouw vol met mooie verhalen die samen met haar dochter van 22 mijn verblijf tot onvergetelijk heeft gemaakt.

Verhalen VER halen

In de 10 dagen dat ik bij hen logeerde heb ik prachtige wandelingen gemaakt, mooie mensen ontmoet en schitterende verhalen gehoord. Het is écht waar dat wanneer je reist mooie verhalen hoort. Ik zal hieronder een paar met jullie delen.

Ik ontmoette een vrouw die na 30 jaar huwelijk een whats-app bericht kreeg van haar man dat ie niet meer thuis kwam na een paar weken voor zijn moeder in het buitenland te hebben gezorgd. Na 2 jaar heerst er nog steeds ongeloof en worstelt deze vrouw met het accepteren dat ze er alleen voor staat met haar 3 volwassen kinderen. We hebben de tijd genomen en ik heb mijn coachervaring in kunnen zetten om haar verder op weg te helpen in deze acceptatie.

Ik sprak een gepensioneerd echtpaar uit Nederland dat nu ca 11 jaar in Spanje woont. De dame ging nog een studie oppakken in Madrid, want ze voelde zich te jong om thuis te zitten. Het werd Internationale Betrekkingen. Voor haar thesis rolde ze uiteindelijk samen met haar man in een prachtig avontuur op de catwalk van Moskou waarin connecties uit Rusland, Columbia en een bekende Nederlandse modeontwerper samen kwamen. Wat me vooral bij blijft is de sprankeling van het echtpaar wanneer ze me bij hen aan de keukentafel hun verhaal vertellen en elkaar liefdevol aanvullen. Het project is een zachte dood (of harde, zo je wilt) gestorven toen de 2 Columbiaanse jonge ondernemers op kerstavond via een mailtje lieten weten dat ze na maanden van intensieve samenwerking tóch de vervolg opdracht in Rusland niet aandurfden.

Twee Nederlanders, goeie 50+ers, die bezig zijn om in Spanje een project van de grond te tillen. De ene vertelt heel openhartig met welke middelen en verschillende therapieen hij zijn oorlogstrauma, opgelopen in Libanon, het hoofd biedt. Welk effect dat heeft op zijn relaties. Ontroerend en deels herkenbaar als het gaat over traumaverwerking. De ander heeft lang geleden net als ik al eens alles verkocht en is twee jaar gaan reizen. Ik vermoed dat zijn banksaldo een veelvoud is van mijn reisbudget, want hij kocht een luxe zeiljacht, had iedere week twee andere mooie vrouwen aan boord en nam het er goed van. Hilarisch, want zoiets zie je alleen in een film. Hij schetste het beeld dan ook bijzonder smeuiig.

Brengt me op de volgende ontmoeting. Ook weer een Nederlander....hij was lang geleden een bijzonder succesvolle IT-er die zichzelf helemaal onderdompelde in de ratrace van Londen. Toen er op een gegeven moment een crisis uitbrak en hij op papier ineens geen multi-miljonair meer was, maar nog “slechts” € 150.000,- op zijn bankrekenening had staan, besloot hij te gaan reizen met 1 opdracht. De opdracht was....en je gelooft het bijna niet, ook weer bijna een film...De opdracht was dat hij in 1 jaar tijd al zijn geld op moest maken zodat hij bij terugkeer weer “lekker” helemaal opnieuw kon beginnen! Saignant detail is dat het hem niet gelukt is, hij had nog € 12.000,- over na afloop.

En wat zullen er allemaal nog wel niet meer voor prachtige verhalen op mijn pad komen! Groots en meeslepend en klein en teer. Ik kijk ernaar uit!


Nieuwe schoenen

De afgelopen weken waren een heerlijke tussenpoze en periode van mentale en fysieke voorbereiding op mijn volgende uitdaging: Het lopen van de Camino Frances van Saint Jean Pied de Port naar Santiago de Compostella (en daarna nog even 80 km door naar Fisterra).

Mijn wandelschoenen, jas, regenkleding en nog wat andere items heb ik in Tasmanie via een vrachtschip naar mijn ouders in Spanje gestuurd. In de overtuiging dat ik na 6 weken Thailand (dat dus uitmondde in 6 dagen) dan alles zó uit de doos zou kunnen halen. Helaas zijn de 30 dagen dat het verschepen zou duren, ruimschoots voorbij en ben ik er inmiddels achter dat het minimaal 30 dagen tot 3 maanden duurt eer mijn pakket zal arriveren. De dochter van Isabelle heeft me meegenomen naar de Decathlon in Finestrat ( dát had ik in Nederland moeten weten!!!!, wat een gave en vooral betaalbare outdoor/sportwinkel). Hier heb ik nieuwe schoenen en andere gear gekocht. Ook heb ik deze periode gebruikt om mijn rugzak helemaal klaar te maken voor de Camino.


Inlopen en lekker eten

Ik ben meteen begonnen met het inlopen van de schoenen mét volle bepakking. Heel spannend, want nu werd het voor het echie! Pfff na 30 minuten kwam ik gelukkig een terras tegen. Het was net alsof het de schrik en de spanning waren die maakten dat mijn rugzak van (toen 13 kg) wel 20 kg woog. Na een kop koffie voelde ik me al wat meer ontspannen en heb ik die middag een schitterende wandeling omhoog naar Sierra de Bernia gemaakt. Ik wisselde de dagen daarna wat af met wandelen met en zonder rugzak en thuis lekker scharrelen. Of ik ging even met de tram op de koffie naar pappa en mamma en niet te vergeten onze super lunch met verse vis bij de Chiringuitos’s. Met Isabelle ben ik op San José (Lees vaderdag of Sint Jozefsdag) op tijd gaan wandelen om in Albir een ontbijtje te scoren in een franse boulangerie.


Cap Negret

Van lieverlee zijn we de hele dag in een sfeer van verhalen en lekker eten beland! Prachtig om van haar te horen dat Cap Negret (Zwarte Kaap) volgens wetenschappers al ruim 225 miljoen jaren oud is en dat dit een van de punten is waar het supercontinent Pangea ooit uiteenviel. Maar nog romatischer is het te weten dat door de jaren heen heel wat lokale vrouwen op deze plek hun liefdeverdriet en andere zorgen en geheimen delen met de zwarte rotsen. En zo krijg ik toch maar weer de bevestiging dat de natuur, waar dan ook ter wereld, de beste luisteraar is die je je kunt wensen!  


Bezinning en meditatie

Een van de eerste dagen in Altea ben ik omhoog gelopen naar de kerk, heb daar sinds maanden weer de stilte in mezelf opgezocht om vervolgens drie uur onafgebroken in mijn dagboek te schrijven. Op schrift even met de billen bloot zeg maar. Alles wat de afgelopen weken onuitgesproken bleef heb ik aan het papier toevertrouwd. Contempleren en mediteren. Van daaruit kan ik weer verder. Ik voel me gezegend met de instrumenten die ik daarvoor de afgelopen jaren heb geleerd  toe te passen.


Valencia


Ik schrijf deze blog in een klein plaatsje vlakbij Valencia. Hier ben ik heel gastvrij ontvangen door vriendin en oud Boothús collega Marijke, Joris en hun 3 dochters. Als je het over verhalen hebt.... Zij hadden rond hun 30e de moed om naar Panama te verhuizen, zwanger van de eerste. Daar volgde hun avontuur van ondernemen en ouderschap. Nu wonen ze dus hier in Spanje en mag ik meedraaien in hun gezinsleven. Wat een rijkdom! We pakken zo samen onze momenten en omdat Marijke in Valencia nagenoeg hetzelfde doet als wat ik jaren geleden voor Odyssee op Schiermonnikoog heb gedaan, voelt het als een feest der herkenning. Vanochtend heb ik samen met Joris op de fiets de meiden naar school gebracht. Dwars door het platteland en door het stadje zelf komen we aan bij school. De kindjes allemaal in een rij, vrolijke muziek door de luidsprekers en de juffen komen heel goed gemutst en met een vrolijke lach hun klassen ophalen. Dat is nog eens een positieve manier om je dag te beginnen als kind! Maar ook voor ons, want Joris en ik moeten natuurlijk ons ochtend koffietje even op het dorpsplein halen. Ruim 2 uur later, en elkaar een coach consult cadeau gedaan, fietsen we maar eens naar huis om de dag dan echt te beginnen.  Hier kan ik wel aan wennen.

Morgen vlieg ik naar Bordeaux en reis de volgende dag door met de trein naar Jean Pied de Port, mijn startpunt van de Camino. Ik loop zonder laptop, dus of er halverwege nog een blog komt? Geen idee! Voorlopig moeten jullie het hier dus even mee doen.