Expositie in De Oorsprongzielsveel


Expositie in De Oorsprong Schiermonnikoog

fotografie

Al vanaf mijn 10 wilde ik fotograaf worden, maar doordat schei- en natuurkunde niet mijn beste vakken waren, was de Fotacademie voor mij geen optie. Tot ik in 2015 een maand in Spanje bij mijn ouders op bezoek was...


Ik zat halverwege het 2e jaar van mijn opleiding Professionele Communicatie bij Phoenix en had zo mijn “klussen” te doen in het onderzoeken naar mijn blokkades en struikelblokken. Ik kwam uit een moeizame relatie en was mijn eigen identiteit behoorlijk verloren onderweg. Na ruim 20 jaar wonen en werken op Schiermonnikoog mag ik mijzelf wel een “eilandmeisje” noemen. Een groot deel van mijn (sociale) leven speelt zich af op het strand. Hier kom ik tot rust, krijg ik de meest fabuleuze ingevingen en kan ik weer even in perspectief zetten waar dat nodig is.

Niet verwonderlijk dat ik daar in Spanje dan ook met gebogen hoofd langs de vloedlijn liep. Je weet maar nooit wat je jut! Bij gebrek aan een tas stopte ik de schelpjes, steentjes, touwtjes en aangespoeld zeewier in mijn zonnehoed. Eenmaal thuis die avond legde ik ze op een witte glazen tafel en begon ze te fotograferen met mijn telefoon. Na zo een tijdje bezig geweest te zijn en ze inmiddels op mijn laptop te hebben overgezet kwam het volgende idee in me op:

Ik wilde graag aan mijn intervisie groep iets tastbaars geven. Iets dat onze innige samenwerking kon vertalen. Zo haalde ik mij alle leden voor de geest en probeerde in 1 of een paar woorden te vangen wat hun thema’s waren die in verschillende familieopstellingen , gesprekken en oefeningen naar boven waren gekomen. Ik zocht per individu een gejut voorwerp, legde dat vast en schreef ín beeld de bijpassende tekst. Toen ik klaar was, was ik verheugd. Daar waar ik altijd de lat hoog legde, een bepaalde ontevredenheid aan de dag legde (rupsje nooitgenoeg), onzeker was, mezelf met anderen vergeleek (zij kan dat veel beter), kon ik nu tegen mijn moeder zeggen: “Kijk nou wat ik heb gemaakt, het is prachtig”.Ik floepte het eruit en het voelde goed. Ik hoorde zelfs nog een innerlijke stem die zei: “ja hoor, dat mag je gewoon zeggen van jezelf, niks mis mee”.

Mijn intervisiegenoten hebben de beelden en de gejutte items uiteraard van mij gekregen. Van hen en later ook van mijn hele studiegroep, familie, vrienden en bekenden kreeg ik de aanmoediging om door te gaan. Het was in de tijd dat ik nauwelijks inkomsten had en ieder dubbeltje om moest draaien. Geld om werken af te drukken was er niet. Tot ik een meevallertje kreeg en ik voor ca €70,- een serie ansichtkaarten kon af laten drukken. Deze was ik al snel kwijt aan vrienden en bekenden. Maar daarmee kwamen ook ineens allemaal aanvragen binnen. Ik kon in een galerie hangen als ik wilde, ik kreeg wat opdrachten om werk te maken voor in een woonwinkel, praktijkruimte en wat ingelijst werk mocht ik verkopen in een restaurant. Ik schrok me te pletter. Hier was ik nog helemaal niet aan toe!

Want wat wilde ik nou eigenlijk precies met mijn werk? Commercieel verkopen en dan op kussenhoezen, magneetjes, fotolijstjes, etc. de massaproductie in óf juist blijven bij het persoonlijke en intieme werk? En zou dit voor mij een middel kunnen zijn om uit die grote financiële stress te komen? Ik had dit werk immers maar “gewoon” met mijn telefoon gemaakt? Telt dat dan wel? Krijg ik niet allemaal professionele fotografen op mijn dak? Voortdurend was er in mij iets dat zei vertrouwen te hebben, niet blind en overhaast te werk te gaan. Het is niet zo dat ik het gevoel had een pot met goud in handen te hebben, maar ik wist wel dat dit zó dicht bij mezelf lag, dat ik dit talent en deze passie met aandacht en zorg diende te benaderen. Aldus geschiedde….

Ik kreeg van een bevriend fotograaf zijn spiegelreflexcamera toegestuurd in een doosje. Hij had mijn werk gezien en ook voor hem had ik een werkje gemaakt. Hij zei: “Ga maar lekker oefenen”. De paniek sloeg toe, want ik had helemaal geen verstand van camera’s. Mijn hele leven kijk ik al mee over de schouders van fotografen, bewonder hun werk, verlangde er altijd naar om zelf ook mooie beelden te kunnen maken, maar dacht dat dat niet voor mij was weggelegd. Ik probeerde wat online (gratis) cursussen, maar hoe harder ik probeerde, hoe meer ik afdreef van mijn passie en bezieling om iets moois te maken. Gebrek aan kennis zat mij in de weg dacht ik. Ik stuurde de spiegelreflexcamera dus weer terug, met een groot dankjewel voor de verworven inzichten. Namelijk dat ik bij mezelf moet blijven en het niet ingewikkeld hoef te vinden dat ik mijn foto’s “gewoon” met mijn telefoon heb gemaakt. Niet lang daarna kreeg ik een digitale Panasonic Lumix camera aangeboden van iemand die mijn dilemma m.b.t kennis van camera’s begreep. Hij gebruikte deze voor zijn webshop en is dus perfect om objecten van dichtbij te fotograferen. Ik heb deze voor een prix d' ami van hem overgenomen en sindsdien kwam heel langzamerhand het vertrouwen weer terug en durfde ik weer mooie werken te maken. Niet intensief; soms had ik de camera maanden niet in mijn handen.

Mijn leven kreeg ik weer wat op de rit dankzij een betaalde baan en het afronden van mijn opleiding. Mijn zelfvertrouwen begon weer wat te groeien en het werd tijd om keuzes te maken.

Toen in oktober 2017 een dierbare jeugdvriend plotseling om het leven kwam door een stom ongeluk met zijn vliegtuigje had ik mijn wake up call. In diezelfde tijd gaf mijn zoon Tim aan voor onbepaalde tijd naar Australië te vertrekken met zijn surfboard. Mijn leven kwam in een stroomversnelling terecht. Ik wilde dáár zijn waar ik me op mijn best en vooral ook thuis voel, namelijk terug naar Schiermonnikoog. 6 jaar had ik “even” in Groningen gewoond, maar het was tijd om weer huiswaarts te keren. Ik zette mijn huis te koop, verkocht mijn auto en nam afscheid van mijn collega's. Zolang Tim op reis zou zijn kon ik in zijn Yurt wonen. Laat het avontuur maar beginnen. Ik leef!

ADEMLOOS

dWARs

GELUKt